حرفهاي دل                                              

   به جون خدا دوستت دارم

آه رفيق ! خدا حافظي سخت است …. حتي در قصه ها ....در يكي بود يكي نبودها *در قصه هاي شنگولها و منگولها هم خدا حافظي سخت است* چه برسد قصه ديوانگي * بايد بروم رفيق*چمدانم را بسته ام * سنگين نيست ميتوانم تنهايي بلندش كنم* ناراحتم نباش*سردم هم نمي شود*سالهاست با سرما مي جنگم/ چند عدد هم شمع برداشته ام * چه ميدانم شايد در تاريكي گير افتادم* راستي رفيق در آسمان آن كه زياد است ستاره است * ستاره ها تنها نيستند *اما ماه يكي است* رفيقم مواظب باش مبادا گريه كني گول خنده هاي هر كسي را نخور *در خلوت خيلي دل تنگ مباش*آخرين عكس را بگير*دوست دارم لب دريا بگيري *گوشت را بياور جلو رفيق * كارت دارم*ميداني چيست؟آخر اسمت را به دريا گفتم *گفته ام اگه ديديش بگوكه چقدر دوستت دارم *خوب رفيق زياد حرف زدم*اينجور نگاهم نكن بگذار راحت بروم .......* بگذار بروم دنبال ديوانگي ام دنبال تو هم ، ماتم *به قول همان ديالوگ مورد علاقه ام (( اگه اين ديوونگيه ....خدا ايشالا همه رو ديونه كند تا مثل من كيف كنن ..

خوردم قسم كه بعد از اين با چشم باز عاشق شوم * حالا كه آمد ديگري من ميروم ،من ميروم خدا حافظ ؛ خدا حافظ *حالا كه دست ديگري بر هم زده دنياي ما / حالا كه برهم ميخورد آرامش فرداي ما من ميروم ، من ميروم

خدا حافظ ؛ خدا حافظ…..

شاعر نيستم ولي آنكه نوشته هاي به شكل شعر در اول متن دل نوشته خودم بود *اون نوشته هايي بالا يي هم شعر نبود دنبال رديف و قافيه اش نگرديد. ديوونه ها خودشونه اسير رديف و قافيه نمي كنن.

گفته بودم ميخوام برم پيش دريا* رفتم همون جايي كه برام شده خاطره از اون جا هم عكس گرفتم ببين اينهاش. اگر دنبال آدرسش هستي(( هفت شهر آن ور تر ( همان هفت خان ) خيابان هفتم* كوچه هفتم*در هفتم*نه ببخشيد آسمان هفتم كنار دريا* كنار هفت ماهي *اينم به خاطر علا قه اي كه عدد هفت دارم.